بقلم؛ ابراهیم حسین بر          ۱۸ جولای ۲۰۱۱

مراسم جشن دانش آموختگان دارالعلوم زاهدان، امسال نیز همچنان باشکوه و با حضور انبوه مردم متدین و دین دوست بلوچ و دیگر میهمانان خارج استان برگزار گردید. اما همه ساله برگزاری این مراسم آئینی با حواشی ای همراه بوده است که ماهیت "همایش ختم صحیح بخاری" را تحت الشعاع قرار می دهد.

مدتی است که رسانه های فرامنطقه ای و بین المللی میزبان گفتگو به منظور تبیین و ریشه یابی مشکلات اهلسنت ایران هستند. چندی پیش برخی سیاسیون بلوچ در مصاحبه با کانال های ماهواره ای و خبرگزاری های برون مرزی، با اشاره به چگونگی برگزاری همایش ختم بخاری زاهدان، از مشکلات و فشارهای دولتی بر اهلسنت ایران سخن گفتند.

این افراد که همواره بطور خودسر و بدون رضایت مردم اهلسنت بلوچ اقدام به مصاحبه با شبکه های غیر مرتبط  با مسایل اهلسنت می نمایند اظهار داشته اند؛ "فشارهای حکومتی بر اهلسنت ایران از روزهای اول بعد از انقلاب آغاز شده است و هدف آن ایجاد محدودیت برای فعالیت های مذهبی اهلسنت ایران است...!"

براستی بحال جامعه بزرگ اهلسنت باید تاسف خورد که مشکلاتش از زبان برخی سیاسیون لائیک مطرح شود، من این سوال را از این افراد به اصطلاح مدافع اهلسنت دارم که ایشان روزانه چند رکعت نماز فرض می خوانند که اکنون سنگ دلسوختگی اهلسنت را به سینه می زنند؟ البته شخصیت ایشان قابل احترام هستند و قصد ندارم به آنها توهینی صورت گیرد و همیشه معتقد بوده ام هرگونه تلاش فعالان سیاسی، چه در جایگاه اعضای حزب مردم، جبهه متحد و دیگر احزاب، جهت فعالیت های مسالمت آمیز که چنانچه منفعتی برای مردم بلوچ در پی داشته باشد شایسته احترام است، اما باید پرسید کدامیک از اهلسنت اینگونه جریان ها را که بحق هیچگونه شناختی از وضعیت اهلسنت بلوچ ندارند، را نماینده و مدافع خود قرار داده اند تا در صدای آمریکا و غیره و غیره فریاد وا اسلاما سردهند و بر مظلومیت اهلسنت تاسف بخورند؟!

براستی چه ذلت بار روزیست که صدای آمریکا و رسانه اسرائیلِ محکومِ جهانی، میزبان گفتگوی اهلسنت قرار گیرند، مگر نه آنست که اهلسنت ایران و بالاخص دارالعلوم زاهدان افتخار چندین ساله در تعلیم و تربیت فرزندان مسلمان کشورمان را داشته است؟ مگر جز این است که دین و آنچه آموخته ایم و می آموزیم، مربی و معلمی برای نسل های پیشین، امروز و فردا برای رهایی از بند مکاتبی است که شریعت اسلام را مورد آماج و تهاجم قرار می دهد؟ مگر ما از اسلام و پیشوای گرانقدرمان امام ابوحنیفه –ره- وحدت و وحدانیت در برابر مصالح اسلام و پایبندی به جامعه اسلامی را نیاموخته ایم؟ آیا پناه بردن به عده ای متخاصم با اسلام، خون علمای بزرگواری را که به صیانت از اسلام نفس خویش را فدا نمودند، پایمال نخواهد کرد؟ آیا هزاران جوانِ آرزومندِ بلوچ و اهلسنت، در فتنه ها و جنگ ها و جبهه ها پرپر شدند تا امروز، اهلسنت و بلوچ، ننگ هم صدایی با دشمنان قسم خورده خویش را بپذیرد؟

کدام عقل سلیم می تواند بپذیرد که صدای آمریکا مجری وحدت و مدافع اهلسنت باشد، شبکه ای که تا چندی پیش پای ثابت مصاحبه های عبدالمالک ریگی بود، رسانه ای که با لقب دادن "رهبر جنبش مقاومت مردمی ایران" به یک تروریست، به سردسته جندالله بمناسبت عملیات پیروزمندانه ی به خاک و خون کشیدن عده ای بی دفاع و زن و کودک، تبریک می گوید!

صدای آمریکا در کنار کانال هایی مانند پارس و ایران تی وی، همان است که از سویی در تحلیل تاریخ ایران و اسلام، همنشینان پیامبر که برای رساندن پیام اسلام به ایران آمدند را عده ای بیابان گرد بی سواد معرفی می کنند و رسالت الهی آنان را با رکیک ترین واژه ها مورد حمله قرار می دهند و از سویی دیگر با سخنگویان القاعده و طالبان و تندروهای اسلامی و گروهک های تروریستی مصاحبه می کنند! در واقع برای آنان مهم نیست که چه کسی پشت خط باشد، بلکه آنان به انجام هدف خود می اندیشند که همانا به جان هم انداختن ملت های مسلمان است و گرنه شبکه ای که خود، نه تنها اهلسنت که عقاید و ارزش های تمام مذاهب اسلامی را به سخره می گیرد، چگونه میزگردی برای مطرح نمودن مشکلات اهلسنت تشکیل می دهد؟!

اما قدر مسلم اینکه گویا دست هایی درکار است تا اهلسنت ایران را به سرویس های آمریکایی اسرائیلی پیوند دهد، بالطبع جایگاه و موقعیتی که دارالعلوم زاهدان در میان اهلسنت ایران دارد، موجب گردیده تا اشخاصی فرصت طلب و فتنه اندوز با رسوخ در این پایگاه مذهبی، امیال و غرایض خود را در راستای منافع برهم زننده وحدت سازماندهی کنند، با این حال شخصیت متواضع و صلح طلب مولانا عبدالحمید بر همگان آشکار است که به باور من در جامعه کنونی سیستان و بلوچستان، ایشان در جهت وحدت و ثبات منطقه از هیچ تلاشی دریغ نورزیده اند، اگر حوادثی که حداقل در چندسال اخیر در سیستان و بلوچستان رخ داده است را مورد کاوش قرار دهیم، با من هم عقیده خواهید بود که چه زیباست تا حسن تدبیر و بینش بلند این عالم فرزانه در ایجاد وحدت و اخوت و برقراری امنیت و آرامش در جامعه اهلسنت ایران را ستود.

مولانا عبدالحمید در اغتشاشاتی که در سال های گذشته در بلوچستان و زاهدان رخ داده است شاید تنها شخصیتی بوده اند که در خاموش نمودن فتنه ها و آشوب ها نقشی برجسته داشته اند و حتی زمانی که برای عرض تسلیت به خانواده های جانباختگان مسجد جامع زاهدان به آنجا رفته بودند، مورد سوء قصد قرار گرفتند و بارها و بارها از سوی گروهک های تروریستی و خشونت طلب نیز لفضاً یا عملاً تهدید شده اند.

اما با استثنا قرار دادن شخص مولانا عبدالحمید، گویا کسانی در اطراف ایشان و یا در میان مسئولان استانی و یا پشت پرده باشند که از به ثمر رسیدن وحدت مذهبی در سیستان و بلوچستان، هراس دارند و نمی خواهند مردم این منطقه روی خوش به خود ببیند و چرا که وحدت ملت بزرگ ایران، متشکل از اقوام و مذاهب متعدد، گسست و شکست و نابودی آنها نباشد.

مغرضین و متمردین از جامعه مسلمان و باورمند بلوچ و اهلسنت، همانا کسانی هستند که خود را بیش از پیش در انزوا یافته اند و چه بسا که به بار نشستن آرزوهای خود را در هسته مذهبی اهلسنت ایران و دارالعلوم زاهدان می بینند، بواقع تاثیرگذاری و ارجحیت این حوزه بر مراکز دیگر، همان امید به طمع و چنگ انداختن بر بزرگترین دانشگاه علمی اهلسنت ایران بوده است.

وجود تبعیض های مذهبی و شکاف های طبقاتی و بی مهری هایی که از سوی اشخاص مسئول در دولت جمهوری اسلامی بر پیروان اهلسنت ایران روا داشته می شود، مسئله ای نیست که بتوان آن را کتمان کرد، با این حال برپایی قانون عدالت و مهرورزی برای همه ایرانیان و برچیدن تبعیض و تنگ نظری و نگاه یکسان و آمیخته با محبت و وحدت، آرزوی همه مردم ایران و به یقین که دغدغه مسئولین و بانیان نظام جمهوری اسلامی بوده و هست، و همان است که قانون اساسی نیز بر اجرای صحیح و دقیق آن تاکید نموده است. بدون شک با تعامل و همبستگی با قانون و مجریان قانون و با لحاظ مصالح کشور و جامعه بلوچستان ایران و منافع جمعی ملت و باورها و آرمان هایی که خود مردم بلوچ و اهلسنت سخت به آن پایبند و مقید است، در عصری که بیداری ملت های مسلمان، انقلابی بزرگ در سرتاسر خاورمیانه برانگیخته است، بدون فرارفتن از مرزهایی که ایجاد فتنه و سوء ظن و القای بی اعتمادی می نماید و در طماعان طمع می آفریند، با تلاش و پافشاری بر حقوق حَقّه اهلسنت بلوچ، در چارچوب قانون اساسی که حقوق همه اقوام و مذاهب را محترم شمرده و به آزادی آنها بها داده است، می توان به جامعه ای ایده آل که بیش از هر مهم، شرافت و کرامت انسان را پاس بدارد و برای فرد فرد شهروندانش پیام دموکراسی و آزادی و عدالت به ارمغان داشته باشد، دست پیدا کرد.

به امید آن روز